Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

duty call

ένα κύμα μοναξιάς με κατεύθυνση την γωνίτσα που άραζα
έσκασε στα πόδια μου και παραλίγο να με κάνει μούσκεμα
παρόλο που ήξερα ότι θα με πάρεις στο επόμενο μισάωρο
προέτρεχα
με το που σημείωσα την αλκυονίδα μας μέρα (1 από 2)
άκουσα την άνοιξη να χει σχεδόν φτάσει
κι όλες οι καταπραϋντικές καραμέλες μου:
τώρα είναι χειμώνας
την άνοιξη οι άνθρωποι
. . .
τελείωναν


αν τον χειμώνα οι άνθρωποι κουρνιάζουν περισσότερο στα σπίτια τους
την άνοιξη βγαίνουν πιο πολύ έξω
το καλοκαίρι είναι πιο όμορφοι
και το φθινόπωρο πιο μελαγχολικοί(;)
δεν ξέρω για το φθινόπωρο δεν έχω βγάλει ακόμα πόρισμα

dear period calendar
οι κυκλοθυμίες μας ακόμα να περάσουν
να ανησυχήσουμε;
έτσι όπως το βλεπω τώρα χοροπηδάμε στους ρυθμούς υστερικών ταμπούρλων
της άνοιξης εννοείται

βουτιά πίσω στο ασπρόμαυρο ταινιάκι σου
που με ρούφηξε πίσω σε μια μάταιο-αποξενωτική σκοπιά

(
δεν κατάλαβα όταν μου μεταφέρανε την εμπειρία τους
απ'την συζήτηση με τους lost bodies γιατί είπαν πως
η λέξη αλλοτρίωση που ειπώθηκε ήταν μια λογιοφεύγα λέξη
η πιο updated αφήγηση για την γενιά μου την έχει για ψωμοτύρι σαν αίσθηση
αν όλα τα κείμενα που παραλυρούν σε έναν άλλο χώρο όχι υλικό
αποκτήσουν ύλη
αν όλες οι σελίδες των φανζίν και τα γκράφιτι στους τοίχους
αποκτήσουν 3 διαστάσεις;
θα μπορούσαν να πνίξουν τον κόσμο;
τι  κάνουμε τώρα;
)



ήρθες και μου είπες τι έχεις γλυκούλα
και με έπιασαν τα κλάματα
ήξερα ότι έκλαιγα
από συγκίνηση που κάποιος μου είπε τι έχεις γλυκούλα

κι είναι η ίδια σχέση με τον εαυτό
όντας εκτεθειμένος στη δίνη μιας τόσο αυθόρμητης αντίδρασης
που έχω όταν τελειώνω και με πιάνουν τα κλάματα
σαν να έχεις μια τόσο άμεση σχέση με τον εαυτό σου στιγμιαία
ανακουφισμένη από κάτι που την καταπίεζε καιρό

ε σκούπισα γρήγορα τις μύξες μου γιατί
θυμήθηκα ότι στην πεταμένη μου τσάντα κοντά στα πόδια μου
ήταν το κινητό μου και εκεί μέσα βρισκόταν αποθηκευμένη η φωνή του ρωμανού
να λέει πως το worst case σενάριο θα ναι να καταλήξουμε σπίτια μας μόνοι στην μικροζωή της οικογένειας
που με επανέφερε πάλι πίσω στο σκοπό
στην απόστολή της άνοιξης




αγαπητέ μου φίλε,
σε ευχαριστώ που μπορώ να απευθυνθώ σε σένα όταν δεν μου επιτρέπω να απευθυνθώ σε κανέναν άλλο
για να υπάρξει ο γραπτός μου λόγος
φιλικούς χαιρετισμούς




Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

τρέχουμε πάντα

ξαναβρισκόμαστε πάντα
σε έψαξα  με έχασες κοίταξα αλλού ξεχάστηκες σε ψάχνω  αδιαφόρησα
δεν σε ξεχνάω δεν σε ψάχνω σταματήσαμε το ψάξιμο αρχίσαμε το χάσιμο
έσπασα σκορπίστικες σε έχασα αφαιρέθηκες κάλυψα συνέχισες έτρεξα έφτιαξες
διάλυσα γλίστρισα έφυγες πρόλαβες σώθηκες σε ξύπνησα έκλαψες τινάχτηκα τρόμαξες
με φώναξες έφτασα εξαφανίστηκες έσκαψα με τρύπησες  πέρασες με λυσες καρφώθηκα  
να φυλάω άργησες δεν τρόμαξα γιατί να τρόμαξω
η καρδιά μου χτυπάει δυνατά πάντα

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

εγχειρίδιο του καταθλιπτικού

:(
η λυπημένη φάτσα είναι αυτή που τα χαρακτηριστικά του προσώπου έχουν την τάση να σουφρώνουν προς τα μέσα
με μέγιστο σούφρωμα την παραμόρφωση της φάτσας που κλαίει
το σφίξιμο της φάτσας προκαλεί τέντωμα του στερνοκλειδομαστοειδή
(στερνοκλειστομαστοειδή το θυμόμουν απ'το χαλασμένο τηλέφωνο)


όποτε το κεφάλι μαζεύει μπροστά γιατί οι μύες σφίγγονται και μαζεύουν κι αυτοί
αφού το κεφάλι πάει μπροστα ακολουθεί κι ο θώρακας κι έτσι αμέσως αμέσως έχουμε ένα μισό του σώματος να θέλει να μαζευτεί
επειδή επικρατεί το "κλαίω σε εμβρυακή στάση"  κι όχι το "κλαίω τεντωμένη/ος"
υποθέτουμε ότι και το άλλο μισό σώμα έχει την τάση να μαζεύεται και να διπλώνει
προσπαθώντας να πιάσει όσο λιγότερο χώρο γίνεται
σ'αυτή τη στάση,δεν θα ντραπώ,θα το πω,το σώμα συρικνώνεται προσπαθώντας να φτάσει την ανυπαρξία



ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΣ
ανάσα που προσπαθεί για κάθαρση - τύπου γιόγκα
εμπεριέχει σίγουρα και αυτόλύπηση που πυροδοτεί το τέντωμα του πνεύμονα
σαν σχήμα μοιάζει με το "αχ τι τραβάω"
βγάζει ήχο στην εκπνοή
είναι μια αυτοτελής έκφραση
που στέκει και σε συζήτηση
και σε ησυχία



ΚΛΑΨΟΥΡΙΣΜΑ
συνήθως όταν κλαψουρίζουμε θέλουμε τη μαμά μας
κλαψουρίζω μέσα μου μαμα τρώω τα νιάτα μου και την ομορφιά μου
δραματικ αι νόου
ότι και να κανα πάλι θα τα τρωγα
σόου το βουλώνω μετά και προσπαθώ να σκεφτώ τι να κάνω για να ζω μια ζωή που αξίζει
(το φάγωμα)
πάντα το ίδιο


ΚΛΑΜΑ
παράδοση στα συναισθήματα -άρση των μπλόκων
εκεί μπορείς να ακούσεις ξεκάθαρες προτάσεις
συμπυκνωμένου δραματικού περιεχομένου
εκτονώνεται και ξανατροφοδοτείται συχνά σχεδόν από συνειδητή προσπάθεια
πιάνεις τον εαυτό σου να επαναδιατυπώνει με τραγικότητα που σου θυμίζει χειρότερούς σου φόβους
συνήθως εμένα μου τα σκάει απελπισία
κι από τότε που συνειδητοποίησα ότι μου τα σκάει η αυτολύπηση
με το που κλάψω λίγο θα μου πω γιατί βρε κούκλα μου αυτό τώρα;
και μετά θα σκουπίσω τις μύξες μου και θα σταματήσω

ΑΝΑΦΙΛΗΤΑ
πρόκειται για τα πικ του κλάματος όπως αντίστοιχα όταν γελάς με την καρδιά σου
και δεν μπορεις να ελένξεις το σώμα σου ή την αναπνοή σου για λίγο έτσι και με τα αναφιλητά
το σώμα ξεσπάει σε σπασμούς
και μετά την εκτόνωση ανακουφίζεται και προσπαθεί να ηρεμήσει παίρνοντας μεγάλες κοφτές ανάσες μέχρι να ξαναβρεθεί στη θέση ισορροπίας του

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

η καμπούρα μου

αν όπως λέει ο ουγκο το σώμα του Κουασιμόδου πήρε το σχήμα του καμπαναριού
που κούρνιαζε από μωρό τότε η δικιά μου καμπούρα
θα ναι τετράγωνη στο 2x2 του γραφείου μου
το κορμί μου έχει την τάση να μαζεύει και να ζαρώνει στον άξονα y του
και πρέπει να το θυμάμαι να το ισιώνω
αλλά εδώ μέσα σε έναν τόσο συμπυκνωμένο χώρο
(φιλοξενεί ζωή που αφήνει χιλιαδες μικροαντικοίμενα σε στενή τροχιά γύρω μου)
καταφέρνω να αποκοπώ απ'τον χρόνο




απ'τα αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

σκονάκι για να συνενοούμαι




με αναστάτωσε με κάποιο τρόπο η κουβέντα της παρασκευής
κυρίως σε ένα μουντ τι κάνω γιατί χαώνω τόσο πολύ τον εαυτό μου
το είπαν αμφισβητώ την αυθεντία μου
δεν με εμπιστεύομαι  τα πράγματα κατέρευσαν καιρό μέσα μου
και ψαχουλεύω στα μπάζα να βρω τι αναγνωρίζω να προσπαθήσω να το ξαναφτιάξω πιο γερό
όταν γύρισα άνοιξα τον εικονογραφημένο άτλα της φιλοσοφίας σου
να βρω πως είναι επιτέλους ο ορισμός της τόσο μέσα μου και δεν ξέρω πως να την εξηγήσω



έχει ριζώσει μέσα μου 
μπορεί να με χαώνει
αλλά με βοηθάει να επεξεργάζομαι να μην πληγώνομαι

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

εκπομπή απ΄το δωμάτιο μου στην αθήνα


χτες είπα στην ιωάννα πόσο χαίρομαι και νιώθω ασφάλεια που έχω έναν καινούργιο φίλο* αυτές τις ημέρες δείχνοντας της το ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΩ ΜΕ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΛΕΦΤΑ

τώρα έτσι όπως κάθομαι στο πατρικό μου σπίτι ενώ όλοι κοιμούνται χαίρομαι για την απόφασή μου να μην βγω σήμερα και να κάτσω να διαβάσω τον φίλο μου να μιλάει για το σπίτι και την οικειότητα και την ονειροπόληση

αναρωτιέμαι πως θα ταν αν τον είχα μέσα σε όλα αυτά που πέργαγα αυτά τα χρόνια

τον είχα και τον γνωρισα μεσα σόλο αυτό αλλά κυρίως μεσολαβημένα ή αποσπασμαστικά χωρίς να χουμε πάρει πραγματικό χρόνο ο ένας με τον άλλον

τώρα που τον ακούω να μιλάει για την ονειροπόληση που στεγάστηκε στο πατρικό σπίτι νιώθω σε απόλυτη αρμονία με τον εαυτό μου που ξαγρυπνά στο ανακαινισμένο μεν δωμάτιο μου υπο τον ήχο του ροχαλητού του πατέρα μου από το σαλόνι και της σκοτεινής βουβαμάρας αυτής της ώρας

αφήνω το βιβλίο να σχηματίζει σπιτάκι στο στήθος μου και ανατρέχω σε αναμνήσεις ονειροπολήσεων μου σκάνε πρώτα
αντίστοιχες ώρες στο παιδικό μου δωμάτιο
να κλείνω το φωτάκι μου να πέφτω για ύπνο κι έπειτα να το ξανανάβω να σημειώσω κάτι στο τετράδιο κάτω απ΄το μαξιλάρι μου να μην το ξεχάσω γιατί από τότε έλεγα ότι οι καλύτερες ιδέες μου ρχονται πριν με πάρει ο ύπνος

αμέσως μετά μου σκάει άλλη σκηνή που έχω ξαναγυρίσει πολλές φορές σε αυτήν γιατί την θεωρούσα επίσης από τότε πολύτιμη
χρόνια μετά
είναι οι μέρες που συνειδητοποιούσα ότι έχω πάθει πλάκα μαζί σου
θυμάμαι να πέφτω για ύπνο με την κοπέλα μου και έτσι όπως μιλάμε πριν μας πάρει ο ύπνος
κάτι να συμβαίνει μέσα μου και να νιώθω ότι χρησιμοποιώ την φόρμα που μιλάς
επηρεασμένη από εκείνες τις μέρες που πέρασα ζώντας μαζί σου
και τα πράγματα να βγαίνουν τόσο αβίαστα από μέσα μου με μια προκαταβολική αθωότητα που μου επέτρεπε να λέω ότιδήποτε σκέφτομαι σαν να μην ευθύνομαι για τα πράγματα που σκέφτομαι κι έτσι να καταφέρνω να μιλήσω για πράγματα που καιρό κόμπλαρα μέσα μου να επικοινωνήσω
αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ο ύπνος μετά από αυτό
λίγο πριν με πάρει βρισκόμουν σε ένα χώρο οικείο από τα παλιά που οι εικόνες διαδέχονταν η μία την άλλη κι εγώ κινούμουν μέσα σ'αυτές και τις επεξεργαζόμουν αφήνοντάς τες να με οδηγήσουν στην επόμενη και στην επόμενη
κι εκείνη την στιγμή ένιωθα σαν να χα βρεί έναν ξεχασμένο θησαυρό απ'τα παλιά μέχρι που με πήρε ο ύπνος ακόμα ενθουσιασμένη


σκέφτομαι τις συνειδητοποιήσεις και ανακεφαλαιώσεις του τελευταίου διαστήματος
(τις ανάγκες μου για οικειότητα φιλικά πρόσωπα κατανόηση σωματική επαφή και χάδια)

και

νιώθω σαν ένας κροκόδειλος που θέλει να καλύπτεται απ΄τα ζεστά νερά του και να βγάζει μόνο τα μάτια του απ'την επιφάνεια στον έξω κόσμο

δυσανασχετώ που είμαι μόνη μου με τα θνητά μου τσιγάρα χωρίς κάτι να τα συνδυάσω να γιορτάσω την επιστροφή μου στο    σπίτι  κι αποφασίζω να ψαχουλέψω ψιλαφιστά την κουζίνα ξανά
μήπως έχει ξεμείνει κάτι σε παλιόκρασο
βρίσκω ένα ανέλπιστα καλό μπουκάλι που ανακαλύπτω ότι έχει επίσης ανέλπιστα τέλεια γεύση
και το μόνο που ξεχωρίζω απ'την ετικέτα του είναι το OLD FRIENDS
και ξαναγυρίζω στο δωμάτιο μου αποφασισμένη να απολαύσω την ώρα που μένει μέχρι τις 5 το πρωί
την αγαπημένη μου προσωπική ώρα κι ύστερα να κρύψω την κροκοδειλένια μου μουσούδα κάτω απ΄το παιδικό μου πάπλωμα


*gaston bachelard, η ποιητική του χώρου

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

στοιχείο δεύτερο


ΑΠΟΔΕΛΤΙΩΣΗ ΑΡΑΓΜΑΤΟΣ 05/12/16
ΑΤΟΜΑ:4
ΑΠΟ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΤΑ 2 GUEST
ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ:ΣΑΛΟΝΙ

μας συστήθηκε ως ο θείος του ν , θα τον λέμε 9.5-χρόνια-ηλεκτρολόγο
μιας και εξηγούσε επί ώρα πως έγινε κι είναι ακόμα φοιτητής
για πολύ ώρα λοιπόν θείος και ν κοντραρίζονται για τις σχολές τους
την διπλωματική του θείου την ομάδα μπασκετ που πήγε ο ν
ο θείος τον απαξιώνει συνεχόμενα και ο ν παίζει δυνατή άμυνα
ακουμπώντας τον σε στιλ μενεγάκη όποτε καταλαβαίνει ότι πλησιάζει τα όρια
εγώ σηκώνομαι να φτιάξω τη σαλάτα μου δυσανασχετώντας που προσγειώθηκαν 2 κοκόρια στο σπίτι μου

οι άλλοι 2 φεύγουν να πάρουν πράγματα
κι εγώ μένω μόνη με τον θείο
με ρωτάει αν μαγειρεύω/που τρώω/μιλάμε για μαγειρία/μου λέει για το πακιστανικό που έφαγε στην αθήνα/δεν ξέρει να μου εξηγήσει που/του λέω δεν πειράζει κι εγώ δύσκολα θα καταλάβαινα/τον ρωτάω από που είναι/μαθαίνω ότι είναι γιος στρατιωτικού/μιλάμε για το πόσο δύσκολα ήταν να αλλάζεις σχολείο και μέρος κάθε χρόνο/μου λέει πως καλύτερα πέρασε στη μυτιλήνη κι ας τον φωνάζαν όλοι βουκε απ'το βουκεφάλας επειδή είχε μεγάλο κεφάλι/ακόμα κι η γυμνάστρια όταν περνάγανε τα κάγκελα για να παίξουν  μπάλα του φώναζε προσεξε εσύ μη σφηνώσει το κεφάλι σου/όταν μυξόκλαψε στην αδερφή του αυτή του πε να μην ανησυχεί το κεφάλι του ήταν μια χαρά , τα αυτιά του ήταν τεράστια /και τότε κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και συνειδητοποίησε ότι είχε μεγάλα αυτιά/αλλά ωραία πέρναγε δεν είναι τίποτα στην αρχή πέφτει λίγο ξύλο,μετά σε δέχονται κι είστε μια παρέα,όταν είσαι μικρός/το χειρότερο ήταν σε ένα χωριό που τελειώνει σε -τσα αλλα δεν θυμάμαι τώρα/ή γιαννιτσά ή κόνιτσα/είχε κάποιους φίλους αλλά απ'τα αγγλικά/παίζανε παιχνίδια σε ιντερνετ καφέ/τρίτη γυμνασίου-πρώτη ή δευτέρα λυκείου/πάντα ήταν καλός μαθητής αλλά έβγαινε κιόλας/εκείνη τη χρονιά που δεν έβγαινε παράτησε και τα μαθήματα/ίσως γι'αυτό να έγινε μίζερος/καμιά φορά σκέφτεται πως άν είχε πάει κάπου αλλού τώρα μπορεί να είχε διαφορετική προσωπικότητα/χτυπάει το τηλέφωνό του/μια φωνή γκρινιάζει για κάτι σχετικό με σούπερ-μάρκετ/τα χουν τρία χρόνια τώρα -συγκατοικούνε/

έρχονται κι οι άλλοι

μας εξηγεί τι του αρέσει σ'αυτήν/είναι λίγο χαζή/αλλά είναι πρόσχαρη-το αντίθετο από αυτόν/κι είναι πεισματάρα/σε πολύ εκτίμηση την έχεις λέει ο ν/λέει όχι ντάξει έχει κάνει πράγματα με τη δουλειά της πέρα των δυνατοτήτων της που θαυμάζει/του λέμε τιιι/τι εννοείς πέρα των δυνατοτήτων της/μας λέει ότι δέν συνειδητοποιεί ότι τα κάνει//του λέμε τιι/μας λέει ας πούμε πέρσι αποφάσισε να πάει μπαλαρίνα/είναι κοντή και γεματούλα/σχεδόν 30/οποιοσδήποτε άνθρωπος με αυτογνωσία δεν θα το κανε/θα προστάτευε τον εαυτό του/αυτή δεν το συνειδητοποιεί/του λέω ακούγεται τέλεια/μου λέει είδες κι εσύ το λες ότι είναι παράλογο αυτό/του λέω όχι την θαυμάζω που το κανε/απ'ότι έχω καταλάβει σήμερα όλοι κράζουν την αυστηρότητα του μπαλέτου κι έχει αρχίσει να μπασταρδεύεται με άλλα είδη χορού και προσεγγίσεις/μου λέει ναι εσύ το σκέφτεσαι αυτό αλλά αυτή δεν έχει αυτογνωσία/του λέω μου φαίνεται σαν άνθρωπος που έχει καταφέρει να μην τον τσακίσουν αυτές οι κοινωνικές μαλακίες/λέμε εσύ τι κέρδισες που δεν θα το κανες ποτέ/λέει όντως και γω ξέρω ότι θα πρεπε να κάνω κάποια πράγματα/και δεν το κάνω/μας λέει υπάρχουν 3 είδη ανθρώπων/αυτός που δεν συνειδητοποιεί τι κάνει και δεν φοβάται να το κάνει/αυτός που φοβάται κι ας ξέρει τι πρέπει να κάνει νικάει ο φόβος/κι αυτός που φοβάται αλλά έχει ωριμάσει και  νικάει η λογική και λέει δε γαμιέται/στα αρχίδια μου/θα το κάνω έτσι κι αλλιώς/του λέω δύσκολο ακούγεται το τρίτο/πιο πιθανό μου ακούγεται να σου συμβεί λίγο πριν πεθάνεις/να πεις ήταν μαλακίες όλα αυτά/έπρεπε να τα γράψω στα αρχίδια μου/μου λέει ίσως έχω δίκιο/

τον ρωτάω αν έχει φίλους εδώ/μου λέει όχι πολλούς κυρίως είναι με την κοπέλα του/του την σπάνε γιατί ενώ αυτός προσποιείται ότι τον ενδιαφέρουν αυτά που λένε οι άλλοι/πείθει τον εαυτό του να κάνει ερωτήσεις/οι άλλοι όποτε πάει να μιλήσει κατεβάζουν κάτι μούτρα/σαν να πλήττουν μ'αυτά που τους λέει/του την σπάει που δεν μπαίνουν στη διαδικασία να προσποιηθούν έστω/

ο ν του λέει ότι είναι άκαμπτος/ότι δεν βάζει χρώμα στην φωνή του/κι ότι πολύ συχνά δείχνει να βαριέται/αυτός λέει ότι του την σπάει ότι μπορεί να πουνε το ίδιο ακριβώς πράγμα με κάποιον άλλον κι ο άλλος να δείχνει ενθουσιασμό γιαυτό που λέει κι όλοι να ενθουσιαστούν μ'αυτό ενώ λέγανε το ίδιο ακριβώς πράγμα/του λέω ότι αυτός παράλληλα μ'αυτό που λέει είναι σαν να λέει κι ότι δεν είναι ενδιαφέρον αυτό που λέω το βαριέμαι κι εγώ ο ίδιος ενώ ο άλλος παράλληλα μ'αυτό που λέει το σώμα του μεταδίδει το μήνυμα είναι γαμάτο αυτό που λέω οπότε είναι λογικό αυτός που ακούει να δείξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον σ'αυτό

ο ν του λέει πάντως μας λες ότι έχεις αυτογνωσία αλλά δεν μοιάζει να έχεις και τόσο πολύ/
ο θείος λέει πως αφού έχει ξέρει τα όρια των δυνατοτήτων του κι υπάρχουν πράγματα που ξέρει ότι δεν μπορεί να τα κάνει/του λέμε σαν τι/εγώ νομίζω ότι αυτό που έχεις δεν είναι τόσο αυτογνωσία όσο αυτό-περιορισμός στο κόμφορτ ζόουν/μου λέει μπορεί να χω δίκιο

ο θείος επιμένει ότι ανεξάρτητα μ'αυτό που φαίνεται συνήθως δεν μιλάει πολύ/γιαυτό σήμερα θα τον ακούσουμε/είναι ενθουσιασμένος και πηγαίνει πάνω κάτω/πετάγεται όρθιος να προκαλέσει τον ν που του μίλησε για αντανακλαστικά να παίξουν αυτό που πρέπει να χτυπήσεις το χέρι του άλλου/το τηλέφωνο χτυπάει κι αυτός δεν το απαντάει γιατί δεν είναι έτοιμος να γυρίσει ακόμα σπίτι

εγώ όλη αυτήν την ώρα τον βλέπω και ταυτίζομαι με τον ατσούμπαλο ενθουσιασμό του και την ενοχικότητα του μιλάω-πολύ-αυτή την στιγμή και την εκσταση από το ρίσκο της έκθεσης


μέσα μου νιώθω περήφανη που ένας τέτοιος τύπος ανθρώπου που αναγνωρίζουμε όλοι πολύ καλά είναι οι λεγόμενοι έξυπνοι-κλειστοί άνθρωποι αυτοί που φαίνεται να έχουν πάρει με περισσότερο φόβο τον κόσμο γύρω τους κι η έκθεση μοιάζει πιο ριψοκίνδυνη αφού μιλάμε για ένα high-expectations-μάτι που παρακολουθεί             νιώθω υπερήφανη που συνέβαλα σε ένα περιβάλλον που ένας τέτοιος άνθρωπος θα νιώσει άνετα να ανοιχτεί να μιλήσει για τις αδυναμίες του να νιώσει ότι συνδέεται με άλλους ανθρώπους μιλώντας για τις πιο σημαντικές του σκέψεις-ανησυχίες        παρατηρώ τον εαυτό μου που κουνάει μέσα του την ουρά του και συνειδητοποιώ ότι ξέρω καιρό ότι με ενθουσιάζουν αυτού του είδους οι ενδοσκοπικές συζητήσεις - το μοίρασμα κοινών εμπειριών σκέψεων και ιδεών και πως έγινε και το χασα απ'το πεδίο των δηλωμένων ενδιαφερόντων μου μέσα σ'αυτό το διάστημα και σημειώνω στον εαυτό μου να κολλήσει ένα ποστ ιτ στον νοηματικό τοίχο μου ΖΗΤΩ ΟΙ ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ώστε να μην το ξεχάσω ξανά


Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

όσο δεν βλέπεις




και κλείνεις πίσω σου την πόρτα 





το σπίτι αγρίεψε
απ'την μέρα που έφυγες
ένας λόγος δεν βρέθηκε να κατοικηθεί
[κανένας λόγος για ιδιωτικό ύπνο]
έτσι όταν βρέθηκα εκεί
και τρύπωσα επιτέλους
τα βουνοσκεπάσματα με θάψανε
κάτω απ'τη γη έτσι ώστε τίποτα 
να μην μπορεί να με φτάσει

άλλη μια φορά 



Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

νοηματικός τοίχος και τζαπανίζ παράκρουση

τράβηξα μια γραμμή στη μέση του τοίχου μου και χώρισα τα παλιόχαρτα μου εκατέρωθεν σε μέσα και έξω
μέσα- προσωπικό     έξω- δημόσιο

υπήρχαν χαρτιά που έπρεπε να βάλω κοντά στη γραμμή και χαρτιά που αφορούν την αντίληψη του χώρου γενικά που θα πρεπε να μπαίνουν σε μια άλλη ζώνη πιθανότατα καταμήκος και των δύο υποδιαιρέσεων του τοίχου

υπήρχαν χαρτιά που θα πρεπε να μπούνε πιο μέσα από τα άλλα πλησιάζοντας την πόρτα 


μέσα πιο μέσα πιο σκοτεινά πιο μέσα
θυμήθηκα το επισόδειο με τα mushi που τρεφόντουσαν απ΄το σκοτάδι στα μάτια της κοπέλας
κάτι μου χουν κάνει οι άτιμοι οι ιάπωνες 
[διάλειμα για να ξαναδιαβάσω την εργασία μου για το φως να βρω ποια σημεία να σημειώσω να τα βάλλω κι αυτά στην θέση τους στον νοηματικό μου τοίχο]
το βρήκα 
βρήκα ποιο σημείο είναι 
"η ομορφιά γι'αυτούς αναδεικνύεται μόνο μέσα απ'το σκοτάδι,στοιχείο που της δίνει το απαραίτητο μυστήριο"
οι σχιστομάτιδες φτιάχνουν πρώτα μια σκιά στη γη και μετά χτίζουν ένα σπίτι μέσα της και βάζουν κι αυτά τα χαρτιά για να μπαίνει ομιχλώδες το φως μέσα στα κουτάκια τους για τοίχους και βάφουν άσπρα τα πρόσωπα των γυναικών τους για να τις βλέπουν μέσα στο όσο το δυνατόν σκοτάδι

οι τύποι είναι τόσο εξοικειωμένοι με το σκοτάδι και την εσωτερικότητα που οποιοσδήποτε δυτικός θα ικέτευε να πουν στο παιδί του πως να μην φοβάται το σκοτάδι
υπερβολική άποψη το ξέρω
αλλά μην πας μακριά τα μικρά μαύρα χνουδωτά πλασματάκια που ζουν στα κλειστά σπίτια και μοιάζουν με σκόνη στο my neighbour totoro και το spirited away ; πόσο γλυκούλικα και καθησυχαστικά είναι για τη φαντασία ενός παιδιού ή κάποιου τελος πάντων;

δεν ξέρω μπορεί να χω πάθει κάποια τζαπανιζ παράκρουση
αλλά κρατάω από αυτούς τις ενεργοποιημένες αισθήσεις, την ησυχία, τη φαντασία , την παρατήρηση της ανάσας του σώματος και το κενό/παύση/ενδιάμεσο διάστημα σαν τώρα γεμάτο δυνατότητες /υπόσχεση που δεν έχει ακόμα εκπληρωθεί το σημείωσα πάνω στο δέρμα μου

προαγωγικό κενό εκεί είναι η φάση
με λίγη δουλειά θεωρητικά όποτε σου τα σκάει το εσωτερικό κενό θα είσαι σε θέση να είσαι παρών εκεί στη στιγμή να παρατηρείς τον εαυτό σου και με ενεργοποιημένες σου τις αισθήσεις για να αερίζεται το σκοτεινό κουτάκι που έχεις στο κεφάλι σου

τα άνιμε που βλέπω ξέρουν και είναι διδακτικά ως προς το πόσο πρέπει να προσέχεις μαυτά τα πράγματα
το κορίτσι που ζούσε στο σκοτάδι με τα mushi που μεγάλωναν και πλήθαιναν κατοικώντας τα μάτια της έβγαλε πίδακες ασημένιου υγρού  απ'τα μάτια της που τρέχανε για πολλήη ώρα μέχρι να χυθεί τόσο ώστε να μπορέσει πάλι το κορίτσι να δει το φως του ήλιου έστω με ένα γυάλινο μάτι που της χάρισε ο mushi-shi,ο master of mushi που γυρίζει τον κόσμο ερευνώντας τα mushi και βοηθώντας τους ανθρώπους που τους προκαλούν προβλήματα,της είπε να προσέχει ποτέ δεν πρέπει να κοιτάει το σκοτάδι πάρα πολύ ώρα και με τα δεύτερα βλέφαρά της κλειστά γιατί μπορεί να καταλήξεις να βλέπεις μόνο αυτό για πάντα


Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

κάποιος έχει γράψει στις σκάλες για την 301 με μπλε μαρκαδόρο στον τοίχο ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΑΣ

νομίζω ότι το περπάτημα μου έχει γίνει πιο γρήγορο
όταν γυρνάω απ'τη δουλειά σχεδόν τρέχω να φτάσω σπίτι



όταν γύρισα απ'την αλβανία ανυπομονούσα να πω ότι έγινε στους γονείς μου
να ξεκαθαρίσω στο μυαλό μου καλύτερα ποια στάση θέλω να κρατήσω

η γιαγιά ρωτούσε αν ο εργοδότης μου είναι κανας πορνόγερος
κι ο μπαμπάς της είπε ότι μια ζωή θα πρέπει να αντιμετωπίζω πορνόγερους
θα μάθω να τους χειρίζομαι μια ώρα αρχίτερα

ο μπαμπάς με κοίταξε και μου είπε ότι και το δικό του αφεντικό είναι ψιλο-φασίστας
κι η μαμά είπε για τη δουλειά που παίζει να αρχίσει ότι η φίλη της είπε πως θα ακούει πολλές μαλακίες γιατί το αφεντικό είναι χρυσαυγίτης

αναρωτήθηκα πόσο θα μπορούσε να αντέξει η μάνα μου σε ένα τέτοιο περιβάλλον χωρίς να ξεσπάσει και του απαντήσει - σίγουρα ελάχιστο συγκριτικά με τον πατέρα μου που φαινόταν πιο εξοικειωμένος με την ιδέα να κάνει τον μαλάκα

μας ένιωσα πολύ γλυκούς σαν οικογένεια πως αντιμετωπίζουμε τον κόσμο έξω από το σπίτι

το βράδυ πριν πέσω για ύπνο περπάτησα στις μύτες των ποδιών μου όλο το σπίτι πάνω κάτω στο σκοτεινό υπόγειου που ταν πάντα του θείου μου -πολύ κοντινές η δίπλα αυλές-ξανά πάνω-ροχαλητά μπαμπά και φως τηλεόρασης-κι άλλο πάνω ανοιχτή πόρτα μαμάς που ξέρω ότι έχει τεντωμένες της κεραίες της-τρίξιμο σκάλας-δωμάτιο-πατζούρια όσο πιο αργά για τον λιγότερο δυνατό θόρυβο-πήρα ένα κάλυμμα της γιαγιάς που την επόμενη μέρα έψαχνε-και κάθησα στο μάρμαροσκαλάκι της μπαλκονόπορτας να κάνω ένα μονοφυλλάκι - εκεί φοβούμενη να μην τρομάξει η γιαγιά μου κι ανοίξει την δίπλα μπαλκονόπορτα-ένιωσα όλα αυτά τα χρόνια που με χωρίζουν απ'την παιδική μου ηλικία να φωτίζονται μέσα μου-ένιωσα την κίνηση τους μέσα στο σώμα μου - όλοι οι κρυφοί μπάφοι ήταν εκεί μαζί μου-όλα τα βράδια που έμενα ξύπνια ενώ όλοι κοιμόντουσαν ήταν εκεί μαζί μου- κι επιτέλους αυτή η λαχτάρα μου όλη αυτή την βδομάδα του εξαντλητικού χαμόγελου και της διπλωματικής σιωπής στην αλβανία να βρεθώ στο οικογενειακό μου περιβάλλον να νιώσω εκείνη την ταυτότητα μου ξεκάθαρη - αυτή της μεγάλης κόρης του στέλιου και της αμαλίας


Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

για να σε κρατήσω για πάντα σε έκανα πληγή που κουβαλάω μέσα απ'τα ρούχα μου

αλλά εγώ λέω ότι εσύ άρχισες πρώτη να με πονάς και έτσι βρεθήκαμε μπροστά σε ένα σχήμα:

η κοτα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα

για να έχω ελπίδες μαζί σου - προσπάθησα να γίνω καλά
                                         να μην με πληγώνεις όποτε υπάρχω μαζί σου στον ίδιο φυσικό χώρο

η πιλοτική λειτουργία εφαρμόστηκε την πρώτη μέρα μετά τα πολύ άσχημα των χριστουγέννων
την πρώτη μέρα καλής θέλησης

δεν θέλω να μιλάω γι'αυτό
δεν θέλω να το σκέφτομαι   γιατί δεν κάνει
  κάνει φαύλος κύκλος

κι έχουμε εντολή από τα κεντρικά
να αποφεύγουμε αυτά τα σημεία της ιστορίας
αυτά ακριβώς που πονάνε περισσότερο

όπου οδυνηρά σημεία τοποθετούμε λαλαλαλαλαλαλαλαλαλα
και συνεχίζουμε να ζούμε
πρέπει να μαστε καλά
εντολή από τα κεντρικά

μετά την πιλοτική λειτουργία λένε πως σημειώσαμε τα θετικότερα δυνατά αποτελέσματα μετά από καιρό
γι'αυτό μας λένε we must stick to the plan


τώρα όταν είμαστε μαζί στον ίδιο φυσικό χώρο
τραγουδάμε με όλη μας την δύναμη
λαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλλαλα


και όλα παν μια χαρά

υπήρξαν επιπλοκές προφανώς σε όλο αυτό
καινούργιο λογισμικό ούτε ένα χρόνο δεν έχει κλείσει ακόμα

όπως μια φορά σε ένα ράτζο ανάμεσα σε άλλα τρία κρεβάτια
μας αγκάλιασες όπως ξάπλωνες πίσω μας και λάγκαρε το σύστημά μας
οι οθόνες μας ρίξαν μαύρο και δάκρυα άρχισαν να χύνονται καταρακτωδώς από τα μάτια μας
τα χειριστίρια μας είχαν όλα παγώσει και ούτε η πιο απλή εντολή στη γλώσσα με τη χελωνίτσα
δεν μπορούσε να εκτελεστεί

μας πήρε μερικά λεπτά


ευτυχώς
τα δόντια της χριστίνας τρίξανε και εσύ γέλασες κι εμείς γελάσαμε και στην οθόνη το μαύρο αναβόσβησε και είδαμε ξανά για λίγο κι έτσι γρήγορα επαναφέραμε τα συστήματα μας το λογισμικό έκανε τη δουλειά του (τελευταίας τεχνολογίας παιδί μου) και σύντομα ήμασταν σε θέση ξανά να βροντοφωνάξουμε ΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑ μέχρι να λιώσουν οι μπαταρίες μας (ΑΑΑ++)





κάνω φασαρία σαν κουρδιστός τυμπανιστής κι όλο αυτό μου θυμίζει σοβιετική παρέλαση και τον ορισμό του κούντερα για το κιτς    - να προσποιείσαι πως κάτι δεν υπάρχει





γιαα πάμε όλοι στις θέσεις μας   -και . . . συνεχίζουμε να ζούμε
ΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑ

ένας χρόνος και συνεχιζουμε


Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

προσωρινά νοικοκυριά



οι μέρες θυμίζουν όλες κυριακή και ποδαράκια ακούγονται να διασχίζουν το σαλόνι
πόρτα βηματάκια πόρτα του μπάνιου κι αντίστροφα
γύρω απ'το κρεβάτι σχηματίζονται μικροί σκουπιδότοποι  απ'την ικανοποίηση των βασικών αναγκών μας
κούπες / πιάτα / συσκευασίες /τασάκια κ.ο.κ

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

κατσαριδοτρίπς


μόνη στο σπίτι με τις κατσαρίδες και το παιδί που μένει όλη μέρα μόνο του και βαριέται
πρέπει να μαζέψω το σπίτι για να έρθει η γειτόνισσα
να φαίνεται καθαρό  να στέκει που φταίει η παλιά οικοδομή και η πόλη
όλοι το λένε ειναι θεσσαλονικιό είδος
ακόμα κι ο γάτος τα χει παρατήσει κι ήλπιζα σ'αυτόν σα ζωή που γυρνάει στο χώρο και τις φοβίζει
η αδερφή μου χτύπαγε την πόρτα του μπάνιου πριν μπει κι άναβε το φως πριν ανοίξει την πόρτα

το μπέιμπι είπε ότι διάβασε κάπου ότι εκρίνουν αντισηπτικό σάλιο γύρω από το σώμα τους και γιαυτό αντέχουν να πηγαίνουν σε πολύ βρώμικα πράγματα

αυτό με καθησύχασε λίγο αλλά και καθόλου γιατί όσο να πεις είναι δυσάρεστο θέαμα
πέρα από το ότι έχουν ανατραπεί η ιεραρχίες σε αυτό το σπίτι που στον κόσμο μας το ενοίκιο που πληρώνουμε ορίζει δικαιούχους
πρέπει να επανακαταλάβουμε το σπίτι μας

πρέπει να μην ευνοήσω απαξίωση απ΄την γειτόνισσα το κλίμα είναι ήδη περίεργο ιεραρχικά (το πα)

έχουμε τουλάχιστον 2 τμ μπουκάλια και πρέπει να τα διαιρέσω δια του δέκα να δω πόσες φορές πρέπει να πάω σουπερμάρκετ πριν έρθουν οι γονείς μου στις 28

περίεργο τρυπάκι η δουλειά
έπιασα τον εαυτό μουν να ανησυχεί μήπως στο γραφείο παρατήρησαν τις κάλτσες του μπέιμπι που φορούσα δεύτερη μέρα (έχουν φωσφοριζέ σχεδιάκια)

κι επίσης πως θα φέρω το λάπτοπ μου αύριο και δει την τρύπα που σχηματίστηκε στην πλάτη του όταν έλιωσε από ένα κεράκι που χα πίσω της στο πρώτο έτος;
σίγουρα θα τρομάξει που το πισι του είναι στα χέρια μου

δεν προλαβαίνω να γίνω άνθρωπος μέχρι αύριο


Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

οι μπλε μέρες πριν τις κόκκινες

ατελείωτες ώρες μπροστά απ'το autocad με κ βητα στα ακουστικά μου

βοηθάει να ακούς κάποιος να σκέφτεται στα αυτιά σου όταν στο μυαλό παίζει άπνοια
ακούω στίχους που ταυτίζομαι και ξαναβάζω το κομμάτι απ'την αρχή
να παρακολουθήσω τους στίχους να δω αν μπορώ να ταυτιστώ με ολόκληρο το κομμάτι
ξεκινάει κι είμαι μαζί του μέχρι που δεν με βρίσκει σύμφωνη σε κάποια πράγματα
δεν είσαι ζέστη είσαι ψύχρα που τσιτώνει το δέρμα μου

είμαστε μια ατελειότητα
_______________________

με φωνάζουν
το κορίτσι στη γωνία
είμαι το κορίτσι στη γωνία

μερικές φορές συμπεριφέρομαι λες και δεν έχω το δικαίωμα να υπάρχω

[το ξέρω ότι σου την σπάει]
_______________________

το μέσα το μάθαμε καλά 
παρακολουθήσαμε ένα ένα τα ΧΧ που συναναστρεφόμαστε 
να παραδίνονται στις ορμόνες τους 

τότε το ΧΧ υπεύθυνο για τα επίπεδα ενδορφίνης μας
τραγουδάει ΧΟΡΕΨΕΤΕ ΧΟ ΡΕ ΨΕ ΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΤΗ Η ΓΗΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΤΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΕΣΑ ΘΕ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ
κι όλα τα ΧΧ βρισκόμαστε να μουρμουράμε και να χτυπάμε παλαμάκια

κλείνω ένα μήνα σ'αυτό το  2x2  κουτάκι που ζω 
διαφορετικής σύστασης πακέτα ορμονών συγκατοικούν ανα περιόδους μαζί μου

υπάρχει ένα ΧΧ που δεν του αρέσει να μιλάμε για κόκκινα πράγματα
ένα XX που περιμένει καρτερικά το κόκκινο πράμα του 
γιατί όλες υποσχεθήκαμε ότι θα περάσουν όλα όταν έρθει

ένα άλλο XX κάθεται καχύποπτο στο άλλο δωμάτιο
θέλει να μετακομίσει στο φως μιλώντας για όλα όσα συμβαίνουν στο σκοτάδι

είναι της αντικειμενικής σχολής 
της λέω ότι πράγματα όπως ο καιρός,η βαρύτητα και δεν ξέρω γω τι άλλο δεν με απασχολούν
[παραμονές πανσελήνου]

καταλήγουμε να συμφωνούμε ότι δυο συντονισμένες υποκειμενικότητες είναι σίγουρα πιο ισχυρές (;)
βάζω σε παρένθεση όλες τις ενστάσεις μου για να συνενοηθούμε

δεν της αρέσει που ο καθένας κρατάει ότι θέλει από αυτά που είπες
[...]


μιλώντας με το ήδη φωτεινό ΧΧ συνειδητοποιώ ότι βλέπω τον κόσμο σαν σκοτεινά χελωνάκια
μου λέει γιατί χρησιμοποιείς γ' πληθυντικό;
 
ψιθυρίζω χεχε από μέσα
κι αυτή τραβάει το κεφάλι μου έξω από το σκοτάδι